دوره 2، شماره 1 - ( اردیبهشت 1397 )                   جلد 2 شماره 1 صفحات 1-13 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه بهداشت حرفه ای، دانشکده پیراپزشکی ابرکوه، مرکز تحقیقات بهداشت حرفه‌ای، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
چکیده:   (263 مشاهده)
مقدمه: فرسودگی شغلی علاوه بر تأثیرات سوء بر سلامت جسمی روانی و ابعاد مختلف کیفیت زندگی شخصی و شغلی پرستاران، هزینه­های فراوانی نیز برای سازمان به همراه دارد. این پژوهش با هدف تعیین ارتباط فرسودگی شغلی با کیفیت زندگی پرستاران انجام گرفت.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی، 175 پرستار شاغل در بیمارستان خاتم­الانبیاء گنبد کاووس به روش در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزار جمع­آوری اطلاعات پرسشنامه سه قسمتی شامل: اطلاعات جمعیت­شناختی، کیفیت زندگی 26 سؤالی WHOQOL و فرسودگی شغلی ماسلاچ بود. داده‌ها با استفاده از نرم­افزار SPSS22 و آزمون‌های تی، کای­اسکوئر و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل شد.
یافته­ ها: میانگین سن و سابقه­کار به­ ترتیب 34/38 و 81/13 سال بود. 54/92 درصد لیسانس، 81/88 درصد متأهل، 69/62 درصد زن، 06/88 درصد شیفت در گردش و 12/26 درصد در بخش اورژانس مشغول به­ کار بودند. بالاترین و پایین­ترین میانگین نمره ابعاد کیفیت زندگی مربوطه به سلامت جسمانی و محیط (78/66 و 26/63) بود. بین بعد سلامت محیط و کیفیت زندگی کلی با اضافه­کار همبستگی منفی (193/0- =r، 169/0- =r) وجود داشت. بالاترین و پایین­ترین میانگین نمره ابعاد فرسودگی شغلی مربوط به خستگی عاطفی و درگیری (فراوانی: 7/68 و 4/16، شدت: 4/75 و 4/19) بود. فراوانی عملکرد شخصی و شدت خستگی عاطفی با تمام حیطه­های کیفیت زندگی همبستگی معکوس داشتند.
نتیجه ­گیری: با توجه به رابطه معکوس بین فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی، با ارائه و اجرای راهکارهای مختلف مدیریتی و شناسایی عوامل مؤثر در زمینه ارتقاء کیفیت زندگی، فرسودگی شغلی را تقلیل داد که منجر به افزایش بهره­وری خواهد شد.
متن کامل [PDF 1106 kb]   (114 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ایمنی
دریافت: ۱۳۹۷/۳/۲ | پذیرش: ۱۳۹۷/۳/۲ | انتشار: ۱۳۹۷/۳/۲