دوره 2، شماره 4 - ( اردیبهشت 1397 )                   جلد 2 شماره 4 صفحات 51-61 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران
چکیده:   (47 مشاهده)
مقدمه: خشونت محل کار در نظام بهداشتی و درمانی به یک موضوع مهم در سیاست­گذاری سال­های اخیر تبدیل شده و به عنوان یکی از مهم­ترین و پیچیده­ترین مسائل نظام بهداشت و درمان مطرح می­باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی عوامل موثر بر خشونت محل کار در پرستاران اورژانس است.
روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی بود که بر روی 100 نفر از پرستاران اورژانس بیمارستان­های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی سبزوار که با استفاده از روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شده بودند، انجام شد. برای گردآوری داده­ها، پرسشنامه تعدیل شده سازمان بهداشت جهانی در زمینه خشونت محل کار در محیط­های بهداشتی استفاده شد. که مشتمل بر 4 بخش (اطلاعات
جمعیت­شناختی (11 سوال)، تهدید (10 سوال)، خشونت کلامی (10 سوال) و فیزیکی (12 سوال) بود. برای تحلیل داده­ها از آمارهای توصیفی و استنباطی (کای­دو و دقیق­فیشر) استفاده شد. داده­ها در نرم افزار آماری
SPSS17 وارد شدند.
یافته­ ها: یافته‌ها نشان داد در طول دوره زمانی شش ماهه، پرستاران 92 مورد خشونت محل­کار را در انواع کلامی (78/59 درصد)، فیزیکی (56/ 19 درصد)، نژادی 21/15 درصد و جنسی 43/5 درصد گزارش نمودند. عمده­ترین عوامل موثر در بروز خشونت علیه پرستاران در دسترس بودن پرستاران 43/55 درصد، نبود انگیزه و رضایت شغلی در پرستاران (50 درصد) و نگرانی درباره سلامتی از طرف بیمار یا همراه بیمار 39/42 درصد بود. خشونت علیه پرستاران مرد بیشتر از زن بود. همچنین بیشترین عامل خشونت علیه پرستاران، همراهیان بیمار بودند.
نتیجه­ گیری: نتایج پژوهش حاضر تاییدکننده شیوع بالای خشونت محل کار در پرستاران بیمارستان­های مورد بررسی بود. لذا می­توان پیشنهاد کرد با ارتقاء مهارت­های ارتباطی پرستاران، آموزش بیماران و همراهان و پیگیری جدی­تر موارد اعمال خشونت علیه پرستاران، سبب کاهش خشونت و بهبود کیفیت خدمات درمانی گردید.
متن کامل [PDF 783 kb]   (17 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۷/۳/۵ | پذیرش: ۱۳۹۷/۳/۵ | انتشار: ۱۳۹۷/۳/۵